marian_over

Ik ben Marian. Dol op mijn kinderen, op man en hond en op bos en hei. Als kind wilde ik “bomenkenner” worden. Ik mijmerde en schreef erover en probeerde er aardige tekeningetjes van te maken. Bomenkenner ben ik niet geworden en mijn tekeningen belandden in woeste proppen in de prullenmand. Mijn schrijfsels werden zeer gewaardeerd maar zelf vond ik dat als kind maar heel gewoontjes. Tot ik ontdekte dat ik er andere mensen blij mee kon maken. Jaren later bedacht ik dat ik geen potlood maar een camera kon gebruiken om plaatjes te maken.

En nu ben ik dan wie ik het liefste ben: verhalenschrijver en fotograaf. Afscheid en ouderdom, kwetsbaarheid en verdriet, ziekte en dood; het heeft me altijd geïntrigeerd. O zo fijn vind ik het om mensen een boek vol herinneringen aan hun leven te geven of een prachtig album met foto’s van een afscheid. Altijd uniek, zoals ieder mensenleven is!

DANKBAAR

VOOR DEZE FIJNE WOORDEN

  • Nogmaals bedankt voor het fotograferen van alle facetten
    van het afscheid van mijn moeder. Ik ben echt dolblij met het boek.

    Lian

  • Wat knap en bijzonder dat je de liefde en emoties zo respectvol en invoelend hebt vastgelegd. Het boek is prachtig geworden en voor ons allemaal een troost.

    Sabine

  • Marian nam de tijd en toonde zoveel medeleven en betrokkenheid, dat haar aanwezigheid in die kleine, kille kamer bij Dela direct vertrouwd voelde.

    Niels

  • Een boek van een afscheid; wat lijkt me dat fantastisch. Dat had ik moeten hebben toen mijn dochter overleed.

    Rian